سلام من اومدم هـــــــــــــــــــــــه !!..

خوش اومدمـــــــــــــم !!.. خوبید خوشید سلامتید زندگی به کامتونه خوش میگذره

چه خبرا محله ؟؟ خوش به حالتون هست یا نه ؟؟

کسی که از ما سراغ نمی گیره ؟؟ چرا ؟؟ مگه ما چیکار کردیم یه چند ماه رو مرخصی گرفتیم ... همین ...

خواستم به پیشنهاد کدخدا از این چند وقت نبودن یه چیزی بنویسم با وجود اینکه ما حس نداشتیم ولی گفتم رو چشم البته چشم راستی ..

من دو ماه دیگه حضور فعالم رو نشون میدم من شوخی نیستم ... الان دیگه به دلیل مشکلات زندگی ما یه خورده کم کار شدیم ...

راهنما (  ۱  )

راستی یه نکته باید بگم که چون من عادت دارم زیاد بنویسم می دونم حوصله خوندنش رو ندارید ولی خودمونیم یه خلاقیت به کار ببرید اونم اینه که اول صفحه وب رو ذخیره کنید بعد اون رو بخونید و بعد هم نظرتون رو بنویسید و بعد هم به اینترنت وصل بشید و بعد نظر رو واسه من بفرستید ... راستی هزینه کم وقت زیاد وحوصله خوندن تا آخر...

راستش و بخواید از زمانی که دانشگاه نا کجا آباد قبول شدم( همون جای که می دونید دانشگاه وسط دو تا دره )دلم از دانشگاه سیاه شد راستش سربازی رو به اون دور افتاده ترجیح دادم. پس مثل بچه آدم رفتم تا با کمال میل به مملکتم خزمت(خدمت) کنم البته به قول مادربزرگم خزمت.دفترچه رو پست کردم و شروع کردم به انگشت شماری برای خزمت به مملکت .حالا گذشت تا نظام ما رو فرا خواند .روز هجدهم بودکه سوار می نیپوس (می نیبوس)شدیم برای کرج . روبه روی زندان قزل حصار البته نا گفته نمونه مخوف ترین زندان ایران حالا تعریف می کنم واستون .صبح ساعت 5 دم در پادگان ما رو شوت کردن پایین هوا وحشتناک سرد بود و تاریک خدایی سرد سرد ولی جای با صفایی بود. اما می گفتند که سخت می گیرن البته ما هم شنیده بودیم ...تا ساعت 10 ما دم دژبانی تاپ بودیم .ولی باز هم خوش گذشت با خیلی از بچه ها اشنا شدیم ... خیلی ها با مشکلاتش متفاوت اومده بودن بعضی ها بیکاری زده بود به سرشون ...بعضی ها دلشون گرفته بود بعضی ها شکست عشق خورده بودن بعضی ها شرط مادر زن رو اجرا می کردن و ..... خدای سرکذشت جذابی داشتند

پیام بازگانی ::

نگو سرباز بگو دریاچه ای غم

ندارد سرباز شکل آدم

به در دژبانی رسیدم خوابم آمد

محبتهای ماردم یادم آمد

از آن روزی که خدمت بنا شد

ستم برما نشد بر دختران شد

بمیرد آنکه سربازی را بنا کرد

تمام دختران را چشم به راه کرد

بچه فسقلی :

نخند واقعیته ها ...خوب داخل پادگان شدیم نمی خواهم زیاد طولش بدم ... گذشت و گذشت نمی خواهم بگم که چه بلای به سرمون آوردن .روز اول تا حدود 2 هفته انقدر ما رو دواندن که شده بودیم یه پا آرنولد ورزشکار خطرناک .... ولی تمام امواتمون رو جلوی چشمون آوردن .خدایی اسم خودمون رو بعضی موقعه فراموش می کردیم .... سخت بود سخت ... ولی بگم ها آقایان خدمت نرن !!!.. خوش به حال خانمها که هست ها حال کنید واسه خودتون

بعد از گذشت روزها ما شروع کردم به درس خوندن البته درس اونجا بود یه سری کتاب داده بودن که خوندیم و با تقلب نمره گرفتیم ..

البته بدون تقلب هم نمره می گرفتیم ولی اونجوری با حال تر بود ..

اطلاعات :: ما اونجا یه برنامه سین داشتم

ساعت : 4.30 برپا یا همون بیداری

ساعت : 5.00 نماز و صبحآنه

ساعت : 6.30 باید تو میدون باشیم. البته بعد از نظافت که چشم چشم رو نمی دید تو اون شب تاری چه برسه به تمیز کردن باغچه

راستی من مسول تمیز کردن باغچه بودم ولی خدایی سخت بود بدبدختی اونجا که شب بو.د تاریک چشم چشم رو نمی دید اگر برگ هم رو زمین بود فرمانده یه پست تنبیهی برات می زاشت

پست تنبیهی : پست تنبیهی پستی است که علاوه بر پست نوبتی خودت اون هم باید بدی البته بگم همون نگهبانیه .. گرفتی

نگهبانی : ساعت 8 صبح تا 8 صبح روز بعد 2 ساعت پست 4 ساعت لالا. ولی کو تا بیای بخوابی میشه یه ساعت سه ساعت هم کابوس می بینی تموم میشه و میره ....

و تا ساعت 8.30تو میدون رژه و فرمایشات فرمانده پادگان ... البته یه چند تایی هم غش می کردند .... چون خون به مغزشون نمی رسید تلپ می افتادند. ولی خودمونیم من حتی یک بار هم نیوفتادم ها .....

ساعت 8.30 به بعد تا ساعت 11.30 کارگری کلاس و غیره ....

ساعت: 11.30تا 1.30 نماز و نهار

ساعت 1.30 تا ساعت 5 دوباره همون کارها

ساعت 5 تا 6 نماز

ساعت 6 تا 7 شام

7 تا 9 استراحت

9 تا ساعت 4.30 روز بعد خواب ( البته اگر نگهبان نباشی )

به همین ترتیب می گذشت که آموزشی ما تموم شد .... هوراااااااااااا

و بعد افتادیم کجا ::: بگو .؟؟؟ الف : خونشون ب: خونتون ج: باغچه تون د: اتاق تمساحها

نوچ ؟!! ... کسی حق نداره درباره سربازی من نظر بده ...

افتادیم اصفهان پیش ::: ؟؟؟؟؟ (( م )) و حسن جان

اونو که میدونید ....

ما که دیگه فراموش کردیم قضایا رو ....

اقا رفتیم دیدیم اصفهان خودمونیم شب که رسیده بودیم کیف می کردیم که چه جای باحالی واسه خدمت به مملکته. ولی چشمتون روز بد نبینه رسیدیم در دژبانی بچها همه همدیگه رو نگاه می کردن تازه فهمیده بودن کجای کاره .در دژبانی مارو تفتیش کردن حالا رفته بودیم یه پادگان خارج از شهر وقتی برف می اومد کیفش واسه اونا بود سرماش واسه ما وقتی هم برف رو سر ما می بارید که نگو نوک قله دیگه....

خوب اون روز اول رو که گذروندیم .صبحش که پاشدیم دوباره روز از نو روزی از نو. روز درخت کاری بدترین روز دنیا بود واسم اینقدر درخت کاشتم که یهو داشت باورم می شد که درختای جنگل آمازون رو من کاشتم یعنی آمازون شماره دو رو درست کردیم ولی خوب ...حالا همه ی اینا به کنار یه چیز دیگه اینکه داخل پادگان ما داشتن یه گروهان جدید می ساختن که اونم جورشو ما کشیدیم کارگر بودیم نه سرباز.... شده بودیم یکی یه بدن کوفته. حالا زمستونشو ندیدی با اون سرماش. پوستمون اون روزایی که نگهبانی می دادیم در می آوردن. بازم مونده بودیم با یه دلخوشی که شایعه هایی که پخش می شد مبنی بر اینکه بهمون مرخصی قراره بدن ولی کو،همش واسه دلخوشی بود البته می دادن ولی خیلی کم بگذریم .خوب سربازی هم واسه خودش خاطراتی داره دیگه ولی من که نمی تونم بشینم با این چشمای بابا قوریم که تازه عمل شده همشو واستون تعریف کنم چون بهش فشار میاد . ولی تا اونجا که می تونم واستون از خاطراتش تعریف می کنم

                                                                                      *** همسایه دیوار به دیوار ***